EAPRIl 2016

Eind november, regenachtig, winderig en koud Porto. Tijd voor de EAPRIL. Een Europese conferentie voor iedereen die werkzaam is op het snijvlak van onderzoek en uitvoering van het onderwijs. Al op Schiphol bleek dat er ook dit jaar weer een grote Nederlandse delegatie aanwezig zou zijn. Het programma zag er veelbelovend uit met de oprichting van een nieuwe Cloud, een soort werkgroep rond het thema Wellbeing. Het aantal sessies rond excellentie, toptalenten, honours was helaas zeer beperkt.

Tijdens de lunch op de tweede dag kwam ik per toeval naast iemand te zitten die vanuit de Universiteit Antwerpen onderzoek doet naar welbevinden. De grote belangstelling voor haar sessie die middag maakte duidelijk dat aandacht voor welbevinden in het onderwijs booming is. Tegelijk kwamen er concrete vragen over evidentie voor dingen die mensen ‘op onderbuikgevoel’ doen om het welbevinden van studenten of leerlingen te stimuleren. De schaarse onderzoeksresultaten die er zijn lijken elkaar ook nog weleens tegen te spreken. Laat mijn onderzoek zich nou nét gaan richten op meer evidentie rond welbevinden in het onderwijs…..

De laatste conferentiedag bracht een mooie anekdote die het belang van honours mooi duidelijk maakt. In een van de sessies, verzorgd vanuit de NHL, werd het volgende verhaal gebruikt. Vroeger werden cockpits voor de Amerikaanse luchtmacht gemaakt op de maten van de gemiddelde piloot. Een gemiddelde beenlengte, gemiddelde armlengte. Maar geen enkele piloot voldeed aan al deze gemiddelde maten. Kortom, one size fits all resulteerde uiteindelijk in one size fits nobody. Lopen we dat risico niet ook in het onderwijs als we uitgaan van de gemiddelde leerling en daar hooguit wat extra ondersteuning of extra uitdaging aan toevoegen? Bij de luchtmacht werd dit probleem opgelost door in de nieuwe ontwerpen van de cockpits juist uit te gaan van uitersten. Als de maten zijn afgestemd op de grootste, dikste, kleinste en lichtste piloot en binnen deze uitersten flexibel in te stellen zijn, hebben we dan niet eigenlijk pas écht one size fits all? Hoe mooi zou het zijn als we in ons onderwijs vooral uitgaan van de ‘uitersten’, zodat we uiteindelijk onderwijs ontwerpen dat aan ieders eigenschappen tegemoet komt?

Door: Jolise ’t Mannetje, Saxion Hogeschool en Lectoraat Excellentie in Hoger Onderwijs en Samenleving

Dit bericht werd geplaatst in Congres bezoek en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s